Zij staat in het hart van Buren, de verguisde vissersweduwe Rixt. Ritskemoi zoals eilanders zeggen. In haar ene hand de gewraakte stormlantaarn, de andere knuist stevig over de stok gekromd. Hier lijkt de zeewind vrijspel te hebben rond haar gebogen gestalte. Het tengere figuur met de bronzen cape. Om haar dunne mond speelt nog voortdurend een grimmig lachje. Alsof die arme, oude toverkol van het oerd tot vandaag de dag nog broedt op een duivels plan.

Iedereen kent haar. Rixt van het Oerd, wereld beroemd op de wadden. Zij verbeeldt zonder twijfel de meest bekende legende van Ameland. een landpiraat, gedreven door pure waanzin. Met noodweer stond dat oude boze wicht, op 't Oerdduin met vals verleidend licht.

Rixt woonde, samen met haar enige zoon Sjoerd, in een schamel hutje op het Oerd. Het was een hard bestaan in die ruige duinen, waar moeder en zoon leefden van het Jutten. Dag en  nacht struinden ze het strand af, op zoek naar aangespoelde schatten. Tot sjoerd op een slechte dag uit varen wilde en naar zee vertrok. Eenzaam en uitgeput van armoe bleef Rixt achter, maar de zee gaf haar weinig meer. Rixt zinde op wraak en besloot zelf een schip te laten stranden. In een kwaden nacht beklom zij het hoogste duin op het oerd, ontstak haar lantaarn en slingerde het licht hysterisch in 't rond. Als een baken aan wal. Net zolang tot een kaptein op volle zee hier een veilige haven vermoedde, de steven keerde, maar met zn schip  tegen de kust te pletter sloeg. Niemand van zijn bemanning had de ramp overleefd. En rixt zag haar kans schoon. Voor het krieken van de nieuwe dag zwierf 't oude mens alweer over het strand, speurend naar buit. Tot zij daar, tussen het aangespoelde wrakhout, het lichaam van een jongeman zag liggen, dood. Haar adem stokte: het was Sjoerd, haar bloedeigen zoon. Jammerend en krijsend van ellende dook Rixt de duinen in. Daar wordt haar dolende geest nog geregeld gehoord. Als de nacht inktzwart is, en een noordwester onbarmhartig over het oerd jaagt, hoort men nog haar gekerm: Sjoe-oe-oe-oerd...!!

Bron: Boek, Ameland... ander land